เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผลึกที่หมุนเร็วด้วยความถี่เท่าเดิมเติบโตช้าลง มิใช่เพราะความเร็วในการดูดซับลดลง เพราะปราณวิญญาณในอุโมงค์ยังคงหลั่งไหลมาไม่สิ้นสุด เพียงแต่ตอนมีขนาดเท่าเมล็ดข้าว การขยายขึ้นหนึ่งเท่านั้นง่ายดาย ทว่าเมื่อโตจนเท่าเม็ดองุ่นแล้ว ต่อให้ขยายขึ้นเพียงนิดก็ยังมากกว่าขนาดเมล็ดข้าวเสียอีก
เมื่อหลิ่วปั้นเซี่ยรู้สึกปวดตึงตามเส้นลมปราณ เขาจึงหยุดลงอย่างอาลัยอาวรณ์ เวลาผ่านไปกว่าสิบวันแล้ว หลิ่วปั้นเซี่ยรู้ตัวว่าตนละโมบเกินไป ถึงกับทิ้งสาวงามสองคนไว้ข้าง ๆ แล้วเริ่มงานเลี้ยงอันตะกละตะกลามตามลำพัง
หลิ่วปั้นเซี่ยลืมตาขึ้น ไป่เฟยลี่จากไปแล้ว พี่ลูกสมุนโน้มเข้ามากระซิบข้างหูหลิ่วปั้นเซี่ยว่า “ต้องวางมาดเย็นชาแบบนี้ไว้ รับมือผู้หญิงปากแข็งใจร้อนด้วยวิธีนี้ดีที่สุด”
ลมหายใจที่พี่ลูกสมุนพ่นออกมาทำให้หูของหลิ่วปั้นเซี่ยคันยุบยิบ เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียนแล้วกล่าวว่า “เสี่ยวเฮย สภาพของเธอดูไม่ค่อยถูกต้อง เหมือนไม่ใช่ร่างเลือดเนื้อ”