เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โอกาสที่จะฉวยประโยชน์หายวับไปแล้ว นี่จึงเป็นการสูญเสียต้นทุนค่าเสียโอกาส พี่ลูกสมุนนั่งหน้าบึ้งอารมณ์เสียอยู่ครึ่งค่อนวัน ขณะที่หลิ่วปั้นเซี่ยกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูเรือนหลังเล็ก พี่ลูกสมุนก็เอ่ยขึ้นว่า “นายดูสิ นายหานักล่ามาเป็นลูกน้องได้สองคน หากไม่สามารถให้คำอธิบายที่น่าพอใจแก่หม่าซิวได้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะหาทางรนหาที่ตายเองก็ได้นะ”
หลิ่วปั้นเซี่ยเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่ามีวิธีช่วยเขาน่ะ”
พี่ลูกสมุนเอ่ยอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง “ในเมื่อฉันพูดไปแล้ว ย่อมต้องช่วยเขาแน่นอนอยู่แล้ว เพียงแต่วิธีการช่วยก็มีตั้งมากมายหลายแบบ อย่างเช่นจัดการให้เรียบร้อยในคราวเดียว หรืออีกวิธีคือทำส่งเดชขอไปที นายจะเลือกแบบไหนล่ะ”
หลิ่วปั้นเซี่ยเอ่ยอย่างเหยียดหยาม “ข่มขู่คุกคามทำทุกวิถีทางโดยไม่เลือกวิธีการ หรือว่าราชวงศ์ในหมู่ผู้ควบคุมสูงสุดจะหน้าหนาใจดำถึงเพียงนี้เชียว”
พี่ลูกสมุนหัวเราะแห้ง ๆ “วันวานไม่เหมือนวันนี้แล้ว พี่สาวคนนี้ตกอับแล้วนะ ทุนทรัพย์ก็ไม่มี คนก็ไม่มี อำนาจก็ไม่มี ได้แต่ต้องมาเบียดบังเอาจากนายนี่แหละ”