เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อย่าพยายามมอง อย่าพยายามฟัง แม้แต่สัมผัสทางร่างกายก็ต้องลืมเลือนไปให้หมด รับรู้ถึงไฟแห่งชีวิตของตัวเอง... ไม่ใช่ให้คุณรับรู้ถึงตำหนักจันทรา ห้ามใช้พลังจิตวิญญาณเข้ามาเด็ดขาด”
ผู้ขโมยไฟเข้าใจนิสัยของหลิ่วปั้นเซี่ยเป็นอย่างดี ขอเพียงหลิ่วปั้นเซี่ยเกิดความสนใจขึ้นมา ต่อให้เขาตะโกนดุด่าเสียงดังแค่ไหน อีกฝ่ายก็ไม่ใส่ใจอยู่ดี แน่นอนว่าผู้ขโมยไฟไม่มีทางโง่ถึงขั้นทำแบบนั้น ตอนหลิ่วปั้นเซี่ยกำลังทำความเข้าใจ หากตะโกนด่าออกไปคงสะใจไม่น้อย แต่ปัญหาคือหลังจากหลิ่วปั้นเซี่ยทำความเข้าใจเสร็จแล้วล่ะ หากอีกฝ่ายคิดแก้แค้นขึ้นมาจะทำอย่างไร? เป็นคนดีก็ควรทำให้ถึงที่สุด แบบนี้ถึงจะสร้างมิตรภาพที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นได้
หลิ่วปั้นเซี่ยบังคับตัวเองให้ลืมทุกสิ่งรอบตัว สภาวะแบบนี้ฟังดูเหมือนทำได้ง่าย แต่เอาเข้าจริงกลับยากเย็นยิ่งนัก หลิ่วปั้นเซี่ยพยายามอย่างเปล่าประโยชน์อยู่นาน แต่ก็ยังหาทางเข้าสู่สภาวะดังกล่าวไม่พบ
ทันใดนั้นหลิ่วปั้นเซี่ยก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา วิธีกับสภาวะที่ผู้ขโมยไฟพูดถึงดูคล้ายกับการเข้าสมาธิลึกนี่นา สิ่งที่แตกต่างกันคือ ขณะเข้าสมาธิลึกจะเป็นสภาวะลืมตนและสรรพสิ่งอย่างแท้จริง ส่วนสิ่งที่ผู้ขโมยไฟต้องการคือการรับรู้ถึงไฟแห่งชีวิตในสภาวะเช่นนั้น