เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มือของเย่อวี่หลินเย็นเล็กน้อย พร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นเครื่องหอมใด ๆ หากเป็นกลิ่นกายของเย่อวี่หลินเอง งามสงบและแผ่วไกล หากไม่ตั้งใจดมก็ยากจะแยกแยะได้เลย
หลิ่วปั้นเซี่ยอยากคว้ามืออาจารย์คนงาม แต่เย่อวี่หลินกลับหันไปย่อตัวลงตรงหน้าหมาป่ายักษ์ซอมบี้ พลางกล่าวว่า “กระบี่บินหลิงซานของอาจารย์ผู้นี้มีจิตวิญญาณไม่สมบูรณ์พอ ต้องสังหารคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งจึงจะหล่อเลี้ยงมันขึ้นมาได้ อสูรซอมบี้ตัวนี้เหมาะนัก”
หลิ่วปั้นเซี่ยย่อตัวลงอย่างสงสัย ทุกครั้งที่อาจารย์คนงามเรียกตัวเองว่าอาจารย์ผู้นี้ ก็คือเวลาที่นางจะลงมือทำธุระจริงจัง หลิ่วปั้นเซี่ยไม่เคยได้ยินความลับที่ว่ากระบี่บินต้องสังหารคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งจึงจะหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณออกมาได้ เขาจึงจ้องมองเย่อวี่หลินถ่ายทอดปฐมปราณเข้าสู่กระบี่หลิงซานด้วยความกระตือรือร้น
บนกระบี่หลิงซานเปล่งแสงเขียวพุ่งออกมา แผ่ไอเย็นเยือกจนน่าขนลุก เย่อวี่หลินกุมกระบี่แทงเข้าตาเบ้าซ้ายของหมาป่ายักษ์ซอมบี้ หมาป่ายักษ์ซอมบี้ถูกยันต์อักขระตรึงไว้ ได้แต่มองกระบี่บินพุ่งเข้ามาโดยหลบไม่พ้น