เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลอว์เรนซ์วิวัฒนาการในด้านอื่นได้ไม่เลว แต่ใบหน้ามนุษย์หมาป่าของเขาทำให้หย่าลี่คลื่นเหียน ใบหน้านี้ชวนให้คนแทบจะอาเจียน ทว่าเมื่อทำข้อตกลงไม่สำเร็จ สิ่งที่รอเธออยู่เมื่อกลับไปก็คือบทลงโทษอันน่าสะพรึงกลัวของออกัสตัส หย่าลี่จึงยอมจำนน
เผ่าโลหิตตนนั้นกับมนุษย์หมาป่าสองคนที่ลอว์เรนซ์พามา เฝ้ามองลอว์เรนซ์ลากหย่าลี่เข้าไปในป่าทึบมืดสนิท ไม่นานเสียงคำรามต่ำอย่างดุร้ายก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงครางของหย่าลี่ ตอนแรกแสร้งทำเป็นคราง แต่ต่อมากลับฟังดูจริงใจ
เสียงที่ทรมานหูดังต่อเนื่องอยู่นานกว่าสิบนาที แว่วเสียงหย่าลี่ขาด ๆ หาย ๆ ว่า “ข้อตกลงสันติภาพฉบับนั้นคือของกำนัลที่บารอนออกัสตัสหวังจะได้รับ อื้อ! ฉันต้องการข้อตกลงฉบับนี้”
ลอว์เรนซ์หอบหายใจพลางกล่าวว่า “ฉันต้องการทำความรู้จักให้ลึกซึ้งขึ้นอีกหน่อย เรื่องข้อตกลงไม่มีปัญหา ที่นี่ฉันเป็นคนตัดสินใจ”