เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลอว์เรนซ์วิ่งเข้ามา มองช่องโหว่ที่หลิ่วปั้นเซี่ยเปิดออกแล้วพูดว่า “ข้างในนี้ฝังบรรพชนมนุษย์หมาป่า วีรชนที่สร้างผลงานการรบอันเกรียงไกร อย่ารบกวนการหลับใหลของดวงจิตวีรชน”
หลิ่วปั้นเซี่ยนั่งยองอยู่ตรงช่องโหว่ดำมืดอย่างอาลัยอาวรณ์ กำ เดิมทีลอว์เรนซ์ก็รู้มานานแล้วว่าที่นี่มีสมบัติ ดูท่าข้างในต้องมีของดีแน่
หลิ่วปั้นเซี่ยมองลอว์เรนซ์ที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาขวางได้ทุกเมื่อแล้วพูดว่า “ฉันไม่ใช่มนุษย์หมาป่า เข้าไปคงไม่มีปัญหามั้ง”
ลอว์เรนซ์คำราม “มีปัญหา! คุณลบหลู่บรรพชนมนุษย์หมาป่า นั่นก็คือลบหลู่ฉัน”
หลิ่วปั้นเซี่ยพูดหน้าตาเฉย “โง่เง่า ดูคนในเผ่าของนายสิ แต่ละคนน่าสังเวชขนาดนั้น แต่นายกลับเฝ้าภูเขาทองแล้วขอทาน ถ้าเอาสมบัติที่นี่ออกมาใช้ พวกนายก็อยู่ดีกินดีได้ naturally อย่างแย่ที่สุดก็ทำให้คนในเผ่ามีเกราะรบและอาวุธ”
ลอว์เรนซ์ส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ “ไม่ได้ นี่คือของที่ระลึกของบรรพบุรุษ ต้องเก็บไว้ใช้ตอนมนุษย์หมาป่าผงาดขึ้น”