เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยและเย่อวี่หลินเดินออกจากห้องนอนในชุดห้องพัก ไป่เหอจีไม่ได้อยู่ในห้องนอนด้านนอก หากแต่อยู่ที่ห้องอาหารกำลังกินข้าวคนเดียว เมื่อเห็นหลิ่วปั้นเซี่ยและเย่อวี่หลินเดินออกมา ไป่เหอจีจึงเอ่ยอย่างเรียบร้อยว่า “ฉันกินอิ่มแล้ว พวกเธออยากกินอะไร”
ดูเหมือนไป่เหอจีจะไม่รู้ว่าเย่อวี่หลินพักอยู่ในห้องของหลิ่วปั้นเซี่ยเกือบสิบชั่วโมง และดูเหมือนจะไม่เห็นเสน่ห์อันน่าหลงใหลของเย่อวี่หลิน
หลิ่วปั้นเซี่ยรู้สึกว่าตัวเองหิวจนแทบคลั่ง ไป่เหอจีนำเนื้อทอดออกมาทีละจาน ๆ ถูกหลิ่วปั้นเซี่ยและเย่อวี่หลินซัดเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม
เนื้อของอสรพิษกลืนเงินและเต่าน้ำเร้นลับอุดมด้วยปราณวิญญาณ แต่ก่อนเย่อวี่หลินแทบไม่กินอาหารเพราะของที่ผ่านไฟเหล่านั้นเมื่อลงท้องก็กลายเป็นสิ่งเจือปน ส่วนเนื้อสัตว์เหล่านี้กลับเป็นทรัพยากรสำคัญสำหรับการบำเพ็ญมรรค