เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงเคาะประตูดังขึ้น หลิ่วปั้นเซี่ยถามว่า “พี่ลูกสมุน อุปกรณ์ของอาจารย์ฉันควรเดินสายไหนดี”
หญิงสาวเสียงหวานยิ้มกล่าวว่า “คิดเอาเองสิ ฉันไม่มีเวลาว่างมาคิดให้หรอก”
หลิ่วปั้นเซี่ยเปิดประตู ปรากฏว่าเป็นเย่อวี่หลินที่หน้าประตูจริง ๆ มือขวาของเย่อวี่หลินที่ซ่อนไว้ข้างหลังยื่นออกมา ดาบโค้งปรากฏขึ้นตรงหน้าหลิ่วปั้นเซี่ย
หลิ่วปั้นเซี่ยกล่าวอย่างประหลาดใจ “มีดสั้นของพี่เมิ่งหลาน”
เย่อวี่หลินแก้ให้ “เมิ่งหลานบอกว่านี่คือสมบัติที่เธอค้นพบ และเป็นเธอที่ลงมือปราบมันด้วยตัวเอง นางเพียงยืมใช้ ตอนที่ตัดสินใจแน่แล้วว่าจะจากไป นางก็แอบมอบให้ฉัน”
หลิ่วปั้นเซี่ยรับมีดสั้นมาอย่างเงียบ ๆ เย่อวี่หลินกล่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน “อย่าทำให้นางผิดหวัง นางเป็นเด็กสาวที่ดี”
หลิ่วปั้นเซี่ยคว้าข้อมือเย่อวี่หลินไว้ เย่อวี่หลินหน้าตึงตวาด “เกินไปแล้ว”
หลิ่วปั้นเซี่ยยังคงกุมข้อมือเย่อวี่หลินไว้ไม่ปล่อย เย่อวี่หลินหลบสายตาอย่างไม่ค่อยมีกำลังใจ ริมฝีปากหลิ่วปั้นเซี่ยขยับอยู่ครึ่งค่อนวัน แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ