เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รปภ. สองคนวิ่งเข้ามาตามสัญญาณสายตาของไป่เหอจี ลากตัวชายคนนั้นออกไปไกล ไป่เหอจีเดินมาตรงหน้าหลิ่วปั้นเซี่ยแล้วเอ่ย “พวกเขามาจากโรงเรียนศิลปะการต่อสู้แห่งเดียวกัน ในแวดวงบอดี้การ์ดของนครหลวงถือว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้าง ศิษย์ร่วมสำนักของเขาถูกคุณซัดจนพิการ แวดวงของพวกเขาก็เสียหน้า ย่อมต้องมาทวงหน้าคืนจากคุณเป็นธรรมดา
คนโง่มักจะทำเรื่องที่ไม่ควรทำเสมอ เรื่องนี้เกี่ยวกับระดับชั้นที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ พลังฝีมือไม่พอย่อมส่งผลให้โลกทัศน์คับแคบ โลกทัศน์คับแคบย่อมทำเรื่องโง่เขลาที่ไม่สมเหตุสมผลออกมา”
หลี่เมิ่งหลานเอ่ยอย่างเย็นชา “น้ำเสียงที่เธอพูดทำไมฉันฟังแล้วไม่เข้าหูเลย เธอคิดว่าโลกทัศน์ของตนเองกว้างไกลพอแล้วงั้นสิ”
ไป่เหอจีพูดตามเนื้อผ้า ส่วนหลี่เมิ่งหลานกลับจ้องจับผิด ไป่เหอจีผายมือทั้งสองข้างออกแล้วเอ่ย “คนที่ต้องพึ่งพาผู้อื่น ถูกด่าก็ทำได้แค่แกล้งหูหนวกตาบอด ฉันจะไปเหน็บแนมใครได้อย่างไรคะ”
หลิ่วปั้นเซี่ยเรียกแทนตัวเองในโทรศัพท์ว่าพ่อน้อย ตอนนั้นหลี่อีถิงกับหลี่เมิ่งหลานได้ยินอย่างชัดเจน คนที่ถูกด่าย่อมเป็นไป่เหอจี พอนึกถึงท่าทางกล้ำกลืนฝืนทนของไป่เหอจี หลี่เมิ่งหลานก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา