เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซวี่ยเจิ้งอี้ขนหัวลุกกล่าวว่า “ดูเหมือนจะผิดปกติอย่างยิ่ง”
เซวี่ยเจิ้งอี้ตอนแรกยังไม่ทันได้คิดอะไร เมื่อได้ยินว่ารูปสลักทองคำแบบนี้มีมากถึงหกองค์ ใครก็ย่อมรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เย่อวี่หลินสีหน้าเคร่งขรึมกล่าวว่า “ภูตผีลิ่วเหริน แหวนวงนี้น่าจะเป็นตราประจำประมุขนิกายที่สืบทอดกันมาหลายชั่วคนของสำนักผีอัปมงคล ว่ากันว่าในนี้มีความลับอันยิ่งใหญ่ของสำนักผีอัปมงคล มีตำนานว่าครั้งหนึ่งประมุขนิกายสำนักผีอัปมงคลยุคหนึ่งได้หลอมภูตผีทองคำขึ้นหกตน น่าเสียดายที่เขาตายลงอย่างไม่คาดคิด นับแต่นั้นมาภูตผีทองคำทั้งหกก็ไม่ทราบชะตากรรม”
หลี่เมิ่งหลานถามอย่างไม่เข้าใจว่า “ภูตผีทองคำก็อยู่ในแหวนไม่ใช่หรือ? ทำไมพวกเขาถึงขี่ลาหาลา?”
เย่อวี่หลินอดทนแล้วอดทนอีก ตัดสินใจว่าจะไม่ดุหลี่เมิ่งหลาน แต่พูดอย่างอดทนว่า “เธอคิดว่าใครก็ทำหลอมปราณแปรเป็นจิตได้หรือ? การเปิดแหวนเก็บสิ่งของนั้นต้องใช้พลังจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งพอเพียง”