เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามเที่ยงวัน หลิ่วปั้นเซี่ยยังรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่างเมื่อนึกถึงห้องใต้ดินของหลี่หลุนจี้ แม้เขาจะนับว่าเคยผ่านโลกมามาก แต่ศพที่ถูกถลกหนังนั้นยังทำให้ขนลุกซู่ไม่หาย
หลี่เมิ่งหลานเห็นหลิ่วปั้นเซี่ยอารมณ์หดหู่ จึงเข้าใจว่าเขาไม่พอใจที่ต้องกลายเป็นศิษย์น้องคนเล็ก เธอคล้องแขนเขาไว้ ทั้งยังจงใจใช้ทรวงอกอวบอิ่มเบียดเสียด
หลิ่วปั้นเซี่ยรวบรวมสติแล้วถามว่า “อาจารย์ พวกหลี่หลุนจี้เป็นคนของนิกายใดกันแน่?”
เซวี่ยเจิ้งอี้มองเย่อวี่หลินแวบหนึ่งแล้วตอบว่า “น่าจะเป็นสำนักผีอัปมงคล นิกายนี้ซ่อนตัวอยู่ในโลกสามัญมาโดยตลอด นี่เป็นเหตุผลที่ผมไม่ยอมให้เธอเข้าไปพัวพันกับเรื่องทำนองนี้โดยง่าย สำนักผีอัปมงคลผูกใจเจ็บที่สุด หากล่วงเกินพวกเขา พวกเขาจะตอบโต้โดยไม่เลือกวิธี”
เย่อวี่หลินกล่าวเสียงเบาว่า “เสี่ยวเซวีย ที่ว่าคนยิ่งคร่ำหวอดในยุทธภพก็ยิ่งขี้ขลาด หมายถึงคุณหรือเปล่า?”