เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เมื่อเปิดออกจึงพบว่าด้านในรองด้วยแผ่นโฟมหนา ตรงกลางที่สุดฝังกริชรูปอสรพิษเล่มนี้ไว้ หลังกระเป๋าเปิด ปราณวิญญาณเข้มข้นก็พุ่งออกมาจากกริช
เย่อวี่หลินใช้นิ้วช้อนกริชรูปอสรพิษขึ้นมากล่าวว่า “สไตล์ไบสติน”
หลิ่วปั้นเซี่ยปิดหน้าอย่างเกินจริง ที่แท้ไม่เพียงหลี่เมิ่งหลานมีความรู้ อาจารย์คนงามก็เช่นกัน เมื่อเทียบกันแล้ว หลิ่วปั้นเซี่ยที่จบสาขาโบราณคดีกลับเป็นเด็กบ้านนอกไร้ความรู้คนหนึ่ง
เย่อวี่หลินสะบัดกริช ใบกริชที่เหมือนลิ้นงูกวาดผ่านถ้วยชาเคลือบขาว วงกลมสมบูรณ์วงหนึ่งลอยขึ้น สายตาทุกคนจับจ้องที่กริช กริชดีจริง เย่อวี่หลินหมุนนิ้ว กริชรูปอสรพิษวนบินอยู่ระหว่างนิ้วทั้งห้ายาวเรียวขาวของเธอ มองแล้วสะเทือนขวัญ
มือของเย่อวี่หลินหยุดลงทันใด สองนิ้วคีบปลายหางงูแล้วปล่อย กริชเสียบเข้าไปในโต๊ะชาไม้เนื้อแข็งอย่างเงียบเชียบ
หลิ่วปั้นเซี่ยสูดลมหายใจเย็นอย่างหมดท่า เย่อวี่หลินกล่าวว่า “เก็บไว้เล่นเถอะ”