เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่อวี่หลินมองทิวทัศน์ที่แล่นผ่านไปนอกหน้าต่างรถด้วยสายตาเฉยเมยพลางเอ่ยขึ้น “จักรพรรดิฮั่นเหวินเลื่อมใสในสำนักหวงเหล่า แสวงหาการปกครองโดยไม่ฝืนธรรมชาติ จึงได้วางรากฐานอันเกรียงไกรให้แก่มหาฮั่น ทำให้ท้องพระคลังเต็มเปี่ยมไปด้วยทรัพย์สิน จักรพรรดิฮั่นอู่จึงสามารถสะบัดแส้ม้าสู่ทะเลทรายกว้างใหญ่ ขับไล่ชาวซยงหนูออกไปได้ น่าเสียดายที่จักรพรรดิฮั่นอู่ขับร้อยสำนักเชิดชูลัทธิขงจื๊อ นี่จึงเป็นการฝังเชื้อร้ายแห่งการล่มสลายให้แก่ฮั่นตะวันตก
ผู้อาวุโสของสำนักจันทราวารีพวกเรามองออกว่าไม่อาจฝืนชะตาได้ จึงได้เร้นกายจากโลกภายนอกไปตั้งแต่พันปีก่อน ไม่เข้าไปข้องเกี่ยวกับความขัดแย้งใด ๆ นึกไม่ถึงว่าจะยังหนีไม่พ้นเคราะห์กรรมแห่งการล่มสลายอยู่ดี”
ในดวงตาของเย่อวี่หลินไม่มีหยดน้ำตา น้ำตาของเธอเหือดแห้งไปหมดแล้ว เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะฟื้นฟูสำนักจันทราวารีและทำลายล้างศัตรูเท่านั้น ความเข้มแข็งภายในใจของนักพรตหญิงผู้ผุดผ่องเหนือโลกีย์ผู้นี้เหนือล้ำเกินกว่าที่ทุกคนจะจินตนาการได้
หลิ่วปั้นเซี่ยไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ความรู้ทางประวัติศาสตร์ของเขานั้นได้มาจากตำราเรียน ซึ่งใคร ๆ ก็เข้าใจดีว่าตำราเรียนแต่งเติมน้ำลงไปมากเกินไป ผู้ชนะย่อมถือครองสิทธิ์ในการเขียนประวัติศาสตร์