เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยหลับตา พยายามทำให้หัวใจที่เต้นรุนแรงสงบลง ความประหลาดใจยินดีมาเร็วเกินไป ไกลเกินกว่าที่หลิ่วปั้นเซี่ยคาดคิด
หลิ่วปั้นเซี่ยเชื่อว่าแหวนวงนี้มีความสามารถมหัศจรรย์ที่ตนคาดไม่ถึง รอให้ตนค่อย ๆ ค้นพบต่อไป
สนับข้อมือที่หลี่เมิ่งหลานสนใจกับโล่แขนที่เธอได้มานั้นมีลักษณะคล้ายกันเลือนราง หลี่เมิ่งหลานไม่เข้าใจอักขระยันต์ แต่ก็ยังมองออกว่าอักขระยันต์ที่สลักบนของทั้งสองมีส่วนคล้ายกันมาก โล่แขนส่งความรู้สึกร้อนหนาวสลับกัน ซึ่งให้ความมั่นใจอย่างมากแก่หลี่เมิ่งหลาน
หานมู่หยางยืนอยู่ที่เสากระจกของสนับข้อมือ มองหลี่เมิ่งหลานติดสนับข้อมือไว้ที่ข้อมือซ้ายแล้วกล่าวว่า “สนับข้อมือนี้กับโล่แขนน่าจะเป็นชิ้นส่วนของชุดยุทธภัณฑ์เดียวกัน บางทีวันหน้าคุณอาจพบชิ้นส่วนอื่นอีกมากพอประกอบเป็นชุดได้”
หลี่เมิ่งหลานยิ้มงดงามราวดอกไม้ ราวกับไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใด ๆ เหมือนตอนที่เธอยังอยู่ค่ายทหาร หานมู่หยางตอนนี้ไม่กล้าดูแคลนหลี่เมิ่งหลานเด็ดขาด คนที่ซ่อนภูมิหลังอันสูงศักดิ์เช่นนี้ได้มิดชิด ใครดูแคลนหลี่เมิ่งหลานคนนั้นก็โง่