เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นิ้วของเซวี่ยเจิ้งอี้ลากผ่านแขนของหลิ่วปั้นเซี่ย ไล่ลงไปจนถึงตำแหน่งใต้สะดือสามนิ้ว หลิ่วปั้นเซี่ยรับรู้ว่าตามการเคลื่อนของนิ้วเซวี่ยเจิ้งอี้ พลังงานในหินโมรา หรือก็คือปราณวิญญาณที่เซวี่ยเจิ้งอี้เรียกนั้น ไหลตามแขนลงไปยังท้องน้อย
คงไม่ศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้นหรอก หลิ่วปั้นเซี่ยลืมตาที่เผยอครึ่งหนึ่งขึ้น เซวี่ยเจิ้งอี้ตวาด “ลืมตาแล้วใจลอย ตาต้องมองจมูก จมูกต้องเพ่งนิมิตถึงหัวใจ หัวใจต้องภาวนาให้นิ่งไม่ไหวติง จึงจะ…”
“ฉันเหมือนจะทำได้แล้ว”
เซวี่ยเจิ้งอี้สำลักน้ำลาย พูดตะกุกตะกัก “นายว่าไงนะ อะไรทำได้”
หลิ่วปั้นเซี่ยลดสายตาลงอีกครั้ง ดูดซับปราณวิญญาณในหินโมราตามเส้นทางที่เซวี่ยเจิ้งอี้ชี้แนะเข้าสู่ร่างกาย ยืนยันว่านี่ไม่ใช่ภาพลวง แต่เป็นความจริงที่เกิดขึ้น หลิ่วปั้นเซี่ยพยายามกดกลั้นอารมณ์ตื่นเต้นแล้วพูด “ฉันรู้สึกถึงกระแสอุ่นไหลตามแขนเข้าสู่ร่างกาย”
เซวี่ยเจิ้งอี้อ้าปากค้าง พูด “นายล้อเล่นอะไรกัน”
หลิ่วปั้นเซี่ยทำหน้าราบรื่น “ฉันจะว่างขนาดนั้นเลยหรือ”