กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยไม่ทันสังเกตว่าใบหน้าซ่งเสี่ยวอวี่มีรอยยิ้มแปลก ๆ เพียงแยกจากกันไม่กี่วัน เพื่อนสนิทที่สุดสมัยมหาวิทยาลัยกลับเปลี่ยนไปราวฟ้ากับดิน ซ่งเสี่ยวอวี่มีความรู้สึกแปลก ๆ ที่บอกไม่ถูก
ซ่งเสี่ยวอวี่มีโอกาสจะพูดอะไรได้ชัด ๆ แต่กลับปล่อยไป เขาคิดว่าปล่อยให้หลิ่วปั้นเซี่ยดำเนินต่อไปอย่างมึน ๆ ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยเขาจะได้ไม่เกิดความกดดันโดยไม่จำเป็นเพราะธรณีประตูบ้านหลี่สูงเกินไป
กริ่งประตูดังขึ้น ซ่งเสี่ยวเสี่ยวเปิดประตู เอ่ยอย่างดีใจ “พ่อ แม่ พ่อแม่มาทำไมกัน”
ชายวัยกลางคนท่าทางสุภาพเรียบร้อยยิ้มเอ่ยว่า “พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอโทรมาเองด้วยตัวเอง พ่อกับแม่จะไม่กล้ามาได้อย่างไร”