เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยลนลานคลานกระเสือกกระสนพุ่งเข้าไป กอดพระพุทธรูปไว้แน่น นับตั้งแต่หยิบพระพุทธรูปออกมา ความหวาดกลัวในใจของหลิ่วปั้นเซี่ยก็ลดลงไปมาก การเหวี่ยงพระพุทธรูปกระเด็นออกไปจนเห็นมันเปล่งประกายแสง ทำให้หลิ่วปั้นเซี่ยเข้าใจได้ทันทีว่า พระพุทธรูปองค์นี้ไม่เพียงแต่วัสดุจะยอดเยี่ยม ตัวพระพุทธรูปเองก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน
เมื่อกุมพระพุทธรูปไว้ในมืออีกครั้ง หลิ่วปั้นเซี่ยถึงเพิ่งรู้สึกเจ็บระบมไปทั้งเอวและขา ท่าทุ่มข้ามไหล่ของหลี่เมิ่งหลานฟาดหลิ่วปั้นเซี่ยลงพื้นอย่างจัง ตอนนี้พอตั้งสติได้ ถึงได้รู้สึกเจ็บปวดจนทนแทบไม่ไหว
ลมอาถรรพ์ที่หมุนวนหยุดสงบลง ฝ่ามือของหลี่เมิ่งหลานชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ ลมอาถรรพ์เมื่อครู่ทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ตอนมาปฏิบัติภารกิจที่นี่ในอดีต ตอนนั้นเธอกับเพื่อนร่วมรบก็เคยเจอลมหมุนประหลาดเช่นนี้ เวลานั้นยังมีนักพรตเต๋าเฒ่าจากภูเขาเหมาซานคอยคุมเชิง มีเพื่อนร่วมรบมากมายให้พึ่งพา ทว่าตอนนี้ไม่มีอะไรสักอย่าง ผู้ช่วยเพียงคนเดียวอย่างหลิ่วปั้นเซี่ยยังสู้หลี่เมิ่งหลานไม่ได้เสียด้วยซ้ำ