เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้จ้างเธอไว้เพื่อพาไปกินข้าวฟรีตามที่ต่าง ๆ แล้วคอยกันไม่ให้ถูกทุบตี หลี่เมิ่งหลานก็ใจชื้นลง ทว่ายังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย เนื้อแกะย่างสามสิบกว่าชั่ง เขากินได้ขนาดนั้นหรือ
โดยเฉพาะหลิ่วปั้นเซี่ยกินข้าวเพียงชามเล็ก กับข้าวเนื้อแทบไม่แตะเลย พอมองดูท่าทางกินเรียบร้อยของเขา หลี่เมิ่งหลานก็ยิ่งคิดไม่ออกในเรื่องนี้
หลังหลิ่วปั้นเซี่ยกินอิ่มก็กลับไปที่ห้องเช่า สิบกว่านาทีต่อมาโทรศัพท์ของหลี่เมิ่งหลานก็ดังเข้ามา คนที่พูดคือผู้จัดการล็อบบี้ เขากล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “น้องชาย คุณเกรงใจเกินไปแล้ว 2,000 นั้นพี่ให้คุณไป แล้วคุณยังให้นักขับเอามาคืนอีกทำไม”
หลิ่วปั้นเซี่ยคาดว่าหลี่เมิ่งหลานคงกลัวว่าเขาจะสงสัยว่าเธออมเงิน 2,000 นั้นไป จึงตั้งใจโทรศัพท์มาและให้ผู้จัดการล็อบบี้พูดกับเขา
หลิ่วปั้นเซี่ยกล่าวอย่างสุภาพว่า “พี่ใหญ่ วันนั้นสถานการณ์ของผมพิเศษนิดหน่อย 2,000 นี้พี่เก็บไว้เถอะ วันหน้าผมจะตอบแทน”