กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 172 สรุปแล้ว ท่านพ่อก็พูดคำว่า "ช่างเถอะ" เป็นเหมือนกัน
หลิวปิงจ้องมองสี่ตัวอักษรในช่องแชท
นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือหน้าจอ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เธอควรตอบกลับว่าอะไรดี?
นิ้วค้างอยู่เหนือช่องพิมพ์ เนิ่นนานก็ยังไม่กดลงไป
พื้นที่สำนักงานของกลุ่มบริษัทลั่วเฉินยังคงเปิดไฟสว่าง ที่ห้องพักผ่อนสุดทางเดินมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังออกมา
เพื่อนร่วมงานหญิงจากหลายแผนกเบียดเสียดกันอยู่ตรงนั้น พวกเธอลดเสียงลงเพื่อแบ่งปัน "กับข้าวอิเล็กทรอนิกส์" ที่เพิ่งหาเจอระหว่างอู้งาน
“ดูเร็ว ๆ สิ รูปถ่ายจากแฟนคลับในงานแจกลายเซ็นที่ปินไห่ มุมนี้สุดยอดไปเลย!”
“คุณพระช่วย ใบหน้าด้านข้างของท่านกูโจวคนนี้...”
แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนให้เห็นใบหน้าของคนหนุ่มสาวหลายคน