กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 119 “คุณ……คุณพกสิ่งนี้มาทำไม?”
“คุณ……คุณพกสิ่งนี้มาทำไม?” ลั่วอวี่โยวถูกสายตาที่เปิดเผยและราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งของเวินหมิ่นหลิงจ้องมองจนใบหูร้อนผ่าว
ดังนั้นเธอจึงแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แล้วกระแอมไอเบา ๆ
“พี่หมิ่นหลิง ถ้าพี่มองฉันแบบนี้อีก ฉันจะหักโบนัสไตรมาสนี้ของพี่แล้วนะ”
เวินหมิ่นหลิงไม่เพียงไม่ลดละ กลับยิ้มอย่างมีเลศนัย เธอหยิบยาหลอดเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน แล้ววาง “แปะ” ลงบนโต๊ะเบา ๆ
กล่องยาไหลไปตามพื้นโต๊ะที่เรียบลื่น จนไปหยุดอยู่ที่ข้างมือของลั่วอวี่โยว
“หักเลยสิ ยังไงเฉินเส้าเจี๋ยก็เลี้ยงฉันไหวอยู่แล้ว”
เวินหมิ่นหลิงหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาอย่างสง่างาม น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล แต่ทุกคำกลับเหมือนตะขอเล็ก ๆ ที่คอยสะกิดให้คนรู้สึกคันหัวใจ
“บอกไว้ก่อนนะ เมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งเพิ่มวงเงินค่าขนมให้ฉันด้วย”
ประโยคนี้ถือเป็นการอวดความหวานและหยอกล้อแบบดับเบิลคิล