Chapter 0107

ตอนที่ 107 “ร่างกายคุณอ่อนแอขนาดนี้เชียว?”

เวลาหนึ่งทุ่ม

ร้านอาหารส่วนตัวที่มีสไตล์แห่งหนึ่งในเมืองซูเฉิง

ภายในห้องส่วนตัวที่กั้นด้วยไม้จันทน์ เฉินเส้าเจี๋ยและเวินหมิ่นหลิงนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว

เวินหมิ่นหลิงเปลี่ยนมาสวมเสื้อถักบางสีขาวครีม ปล่อยผมยาวรวบไว้หลวม ๆ หลังใบหู

ปอยผมอ่อนนุ่มสองสามเส้นตกลงข้างแก้ม ขับให้ใบหน้าที่อ่อนโยนของเธอดูละมุนละไมยิ่งขึ้น

ให้ความรู้สึกสงบราวกับผ่านโลกมาอย่างโชกโชน

เมื่อเธอเห็นสวี่เฉินเดินเข้ามาโดยมีลั่วอวี่โยวควงแขน จึงลุกขึ้นยืนเผยรอยยิ้มอ่อนโยนตามปกติ

“ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง?”

สวี่เฉินเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอออก ท่าทางตอนนั่งลงมีความแข็งเกร็งอย่างไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย