Chapter 0067

ตอนที่ 67 สหาย (ต่อ)

ในช่วงมหาวิทยาลัยหลายปีนั้น แม้ผมกับสวี่เฉินจะเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่เราอยู่คนละวิทยาเขต

วันประกาศผลสอบเกาเข่า

ผมถึงได้รู้ว่าบ้านผมรวยขนาดไหน

แต่ก่อนรู้แค่ว่าที่บ้านเปิดบริษัทแห่งหนึ่ง แต่ภายหลังถึงได้ตระหนักอย่างชัดเจนว่า ขนาดของบริษัทนั้นน่ากลัวกว่าที่ผมจินตนาการไว้มากนัก

เพียงชั่วข้ามคืน ผมก็กลายเป็นลูกเศรษฐีในปากของคนอื่นอย่างชัดเจน

สวี่เฉินฟังเรื่องนี้จบ ก็ให้คำวิจารณ์สั้น ๆ ง่าย ๆ ประโยคหนึ่ง

“ก็ดีนะ ประหยัดเวลาดิ้นรนไปได้ห้าสิบปี”

ผมนั่งอยู่ข้างกระถางดอกไม้ใต้หอพักของเขา ในมือแกว่งชานมที่เพิ่งซื้อมาแก้วหนึ่ง

“นายอิจฉาไหม”