Chapter 0054

ตอนที่ 54 บางคน เดินไปเดินมาก็แยกย้าย...

สวี่เฉินไม่ได้ตอบกลับในทันที

สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างที่กำลังนั่งยอง ๆ ร่างนั้น มองอยู่เต็มสิบกว่าวินาที ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว

คือจางเหล่ย

จางเหล่ยคนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ เขามาสี่ปีตั้งแต่ชั้นประถมหนึ่ง คนที่ใช้มีดพกขีดเส้นแบ่งเขตบนโต๊ะเรียน

ประตูแห่งความทรงจำถูกเปิดออก ภาพเหตุการณ์เก่า ๆ พรั่งพรูออกมา

พวกเขาสองคนเคยร่วมมือกันปีนกำแพงหลังโรงเรียนที่สูงครึ่งตัวคนในยามบ่ายวันหนึ่งของฤดูร้อน เป้าหมายคือแตงโมที่กลมที่สุดในแปลงผักของคุณตาหวังข้าง ๆ

ผลคือถูกคุณตาหวังถือไม้กวาดไล่กวดไปถึงสามถนนเต็ม ๆ

สุดท้ายทั้งคู่ก็ไปหลบอยู่อย่างทุลักทุเลใต้ช่องสะพานนอกเมือง พลางหอบหายใจพลางหัวเราะจนตัวงอ น้ำตาเล็ดออกมา

สวี่เฉินยังจำได้แม่นยำจนถึงทุกวันนี้ จางเหล่ยในตอนนั้นตบหน้าอกที่ผอมดำของตัวเองดังปัง ๆ น้ำลายกระเด็นเต็มไปหมด