กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105 ไร้เรี่ยวแรงปกป้อง
หลังมื้อเย็น เสวี่ยเจียหมิ่นพามานมานกลับไป พอประตูบ้านปิดลง หลิวชุนฮวาก็ระงับเพลิงโทสะในใจไว้ไม่อยู่ เริ่มบ่นด่าโจวหย่งกับฉินซู่เอ๋อไม่หยุด ทุกคำล้วนด่าทอว่าเขาเป็นไอ้สารเลวเนรคุณ
สองแม่ลูกสะใภ้นั่งรับลมเย็นในลานบ้าน สายลมยามค่ำพัดกลิ่นหอมของรวงข้าวติดมาด้วย ต่างพากันพูดคุยสลับกันไปมาถึงอดีตอันน่าอัดอั้นตันใจหลายปีนี้ของเสวี่ยเจียหมิ่น
หลิวชุนฮวาเงยมองท้องฟ้าสีเทามัวเบื้องไกล แววตาฉายแววหม่นหมองขึ้นมาเล็กน้อย “ฉันยังจำได้ตอนเด็กๆ ได้กินลูกอมรสส้มเป็นครั้งแรก ก็ตอนที่เจียหมินยัดใส่มือฉันนี่แหละ สมัยนั้นในหมู่บ้านยากจน ลูกอมของสหกรณ์ค้าปลีกมีค่ามีราคามาก เด็กบ้านธรรมดาแม้แต่กระดาษห่อลูกอมก็ยังไม่มีสิทธิ์แตะต้อง