เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 ลู่เนี่ยนอันมาหาซูหลิงหว่าน
ระหว่างทางที่เดินกลับ ซูมู่เฉินอดไม่ได้ที่จะกำชับว่า “ชิงชิง คราวหน้าอย่ามาคนเดียว ให้คุณแม่มาเป็นเพื่อนด้วย”
เย่ชิงชิงยิ้มฝืด “เดิมทีคุณแม่มาเป็นเพื่อนฉัน แต่ตอนนี้ท่านต้องช่วยคุณอาทำงาน เลยดูแลฉันไม่ไหว”
ซูมู่เฉินพยักหน้ารับรู้ว่างานในแปลงผักแม้จะไม่หนักหนา แต่ก็จุกจิก คุณพ่อคุณแม่ของเขาก็ไม่เคยว่างเว้นแม้แต่เค่อเดียว
“ตลาดนัดแต่ละครั้งใช้เวลาแค่ครึ่งวัน บอกคุณอาสักคำ ท่านไม่ขัดใจไม่ให้คุณป้ามาเป็นเพื่อนเธอหรอก”
เขารู้จักซูหย่งจวินเป็นอย่างดี สองบ้านเป็นเพื่อนบ้านกัน ซูหย่งจวินมีนิสัยใจคอโอบอ้อมอารีและเปิดกว้าง ยามปกติปฏิบัติต่อผู้คนด้วยความอบอุ่น ร่าเริงและพูดคุยง่าย ชาวบ้านในละแวกมาขอให้ช่วยหยิบจับหรือช่วยเหลืออะไร เขาไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง
เย่ชิงชิงฟังออกว่าซูมู่เฉินกำลังช่วยพูดแทนซูหย่งจวิน ทำได้เพียงกระตุกมุมปากแล้วไม่ได้เอ่ยตอบอะไร
ถนนดินชนบทคดเคี้ยวทอดยาว เงาไม้สาดส่องกระจัดกระจาย ทั้งสองคนคนหนึ่งเข็นรถคนหนึ่งปั่นจักรยานตามหลัง ค่อย ๆ มุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านอู๋ถง
เย่ชิงชิงที่เดินอยู่ด้านหน้า ใบหูค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย