เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ความฝัน
“พี่! เฮะๆ……พี่คุยโทรศัพท์กับแม่เสร็จแล้วเหรอ”
ลู่เนี่ยนอันเอียงคอชะโงกมองเข้าไปด้านใน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีความเคลื่อนไหวจึงเดินย่องเบาเข้ามา
ลู่เจ๋ออันยกมือขึ้นทางเธอ ลู่เนี่ยนอันก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไป นั่งลงตรงข้ามเขาอย่างว่าง่าย สองมือเท้าคางมองเขาด้วยดวงตาสุกใส
“เนี่ยนอัน ในช่วงหลายปีต่อจากนี้ ศูนย์กลางการทำงานของผมจะอยู่ที่เจียงเฉิง เธออายุยังน้อย ถ้าไม่อยากไปต่างประเทศ ผมจะให้หลินชวนจัดหาโรงเรียนในพื้นที่ที่เหมาะสมให้เธอ”
ลู่เนี่ยนอันใช้นิ้วม้วนชายเสื้อ ก้มหน้าเอ่ยหยั่งเชิงเบาๆ “งั้น……ฉันเรียนวาดภาพได้ไหม”
ลู่เจ๋ออันจ้องมองเธอนิ่งนานอยู่ครู่ใหญ่ เสียงแหบพร่าเล็กน้อย “เธอชอบวาดภาพขนาดนั้นเลยเหรอ”
ลู่เนี่ยนอันมองเขา หลังลังเลอยู่ชั่วครู่ ก็พยักหน้าแรงๆ เธอรักมันมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ยิ่งแม่ขัดขวางสารพัด ความยึดติดในใจเธอกยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น