เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 90 ลู่เนี่ยนอันฟื้นแล้ว
ตอนที่ 90 โรงพยาบาลประชาชนเจียงเฉิง ลู่เนี่ยนอันฟื้นแล้ว
ลู่เนี่ยนอันจมดิ่งอยู่บนเตียงคนไข้นุ่มนิ่มอย่างเงียบงัน สติสำนึกไม่ได้จมดิ่งหลับใหลไปโดยสมบูรณ์ เสียงรอบข้างเล็ดลอดผ่านเยื่อแก้วหูเข้ามาอย่างชัดเจน
เสียงพูดทุ้มต่ำของพี่ชายลอยแว่วมาจากทางเดิน และรู้ว่าพี่สาวว่านว่านออกจากโรงพยาบาลกลับไปแล้ว แม้การได้ยินจะตื่นตัวและสติปัญญาจะยังคงแจ่มชัด แต่เปลือกตากลับเหมือนถ่วงด้วยก้อนตะกั่วหนักอึ้ง ไม่ว่าในใจจะอยากลืมตาขึ้นมาดูแค่ไหน เปลือกตาก็ยังคงนิ่งสนิท
ลู่เนี่ยนอันร้อนรนอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวในใจ อยากจะเอ่ยปากเรียกคน แต่ปลายลิ้นกลับแข็งทื่อและหนักอึ้ง แขนขาก็อ่อนปวกเปียกไร้เรียวแรง ทำได้เพียงนอนอย่างจำยอม เงียบฟังเสียงความเคลื่อนไหวขาด ๆ หาย ๆ ภายนอก ถูกกักขังอยู่ในความอึดอัดที่ลืมตาไม่ขึ้น