เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 83 อยากหย่าร้าง
ยามค่ำคืนมืดมิด สายลมยามค่ำในลานบ้านเย็นเยียบเล็กน้อย ประตูส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ดถูกผลักเปิดออก ซูหย่งจวินเดินเหยียบแสงจันทร์กลับมา
เขาไปครั้งนี้กินเวลากว่าครึ่งคืน กลับมาแล้วบนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานาน เส้นสายที่ตึงเครียดทั่วร่างผ่อนคลายลงจนหมดสิ้น
หัวหน้าหมู่บ้านจงใจโทรศัพท์ไป ตรวจสอบยืนยันข้อมูลทั้งหมดด้วยตนเองอย่างชัดเจน
ซูหลิงหว่านถูกช่วยไว้จริง ๆ ตอนนี้อยู่ในโรงพยาบาล ร่างกายไม่มีอะไรร้ายแรง ขอแค่ร่วมมือกับตำรวจทำบันทึกคำให้การของวันพรุ่งนี้ให้เสร็จ ก็สามารถกลับมาได้แล้ว
หัวหน้าหมู่บ้านเองก็ดีใจมากเช่นกัน รั้งเขาไว้กินข้าวที่บ้าน ซูหย่งจวินวางใจลงได้อย่างแท้จริง และดื่มกับหัวหน้าหมู่บ้านอย่างสนุกสนานเต็มที่รอบหนึ่ง
สิ่งแรกที่เขากลับมาทำก็คือเดินไปที่ห้องพักเล็ก ๆ ของซูหลิงโจว ผลักประตูเบา ๆ เงาไฟภายในห้องสลัวราง เขายังไม่หลับ ร่างเล็ก ๆ ขดตัวอยู่บนเตียง ผ้าพันแผลบนหน้าผากสะดุดตาเป็นอย่างมาก
“โจวโจว” ซูหย่งจวินปรับเสียงให้นุ่มนวลลง นั่งลงข้างเตียง ยื่นมือไปลูบศีรษะของเขาเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยาก “บอกข่าวดีให้เธอนะ พี่สาวของเธอหาเจอแล้ว คนปลอดภัยดี พรุ่งนี้ก็กลับบ้านแล้ว”