เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 80 พบหน้าฉินเค่ออีกครั้ง
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างกระจกห้องผู้ป่วย ทอดแสงสีจางลงบนพื้นห้อง
ซูหลิงหว่านได้รับการประคองอย่างนุ่มนวลจากพยาบาล ตรวจร่างกายครบทุกชุดแล้วเดินกลับห้องผู้ป่วยอย่างช้าๆ เพิ่งผลักประตูเปิดออก สายตาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ข้างเตียงผู้ป่วยของลู่เนี่ยนอันมีคนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน
ฉินเค่อกำลังนั่งอยู่ด้านข้างขอบเตียง ร่างกายโน้มเข้าหาลู่เจ๋ออันเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเมื่อครู่กระซิบพูดอะไรไป ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ภายในแววตาห่อหุ้มด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความกังวลใจอย่างเข้มข้น
ได้ยินเสียงฝีเท้า ฉินเค่อหันขวับทันที เมื่อเห็นซูหลิงหว่านก้าวเข้ามาในห้องก็อุทานด้วยความตกใจ “ซูหลิงหว่าน เธอฟื้นแล้ว”
คำพูดนี้ทำให้ซูหลิงหว่านแอบหัวเราะอยู่ในใจ เป็นคำพูดไร้สาระที่สิ้นเปลืองโดยแท้
ซูหลิงหว่านพยายามอดกลั้นแรงกระตุ้นที่จะกลอกตาอย่างเต็มที่ อย่างไรเสียการกลอกตาก็ดูไม่สุภาพเอาเสียเลย ลู่เจ๋ออันยังอยู่ที่นี่ด้วย