เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 76 การรอดชีวิต
พริบตาเดียวก็ผ่านการเดินทางรอนแรมไปอีกวัน พลังกายของทั้งสองคนสลายหายไปมหาศาล
“เนี่ยนอัน นั่งพักผ่อนสักหน่อย หาอะไรกินรองท้องเถอะ” หลังจากซูหลิงหว่านคณานั่งลง นางก็ควานหาคอไก่รมควันชิ้นสุดท้ายที่เหลืออยู่แล้วส่งยื่นไปให้
นางหยิบผลไม้ป่ารสเปรี้ยวออกจากกระเป๋าเสื้อของตนเอง นำไปถูเข้ากับชายเสื้อครู่หนึ่งแล้วกัดกินคำใหญ่
ลู่เนี่ยนอันมองคอไก่ที่แห้งผอมแทบไม่มีเนื้อหนัง รีบผลักกลับไปทันที “พี่ว่านว่าน พวกเราแบ่งกันกินด้วยกันเถอะ”
ซูหลิงหว่านส่ายหน้าเบา ๆ ยัดคอไก่ใส่มือของอีกฝ่าย “เธอกินไปเถอะ ทางน้ำด้านหน้าราบเรียบ เดี๋ยวฉันจะลงน้ำไปดูว่าพอจะจับปลาได้ไหม จะย่างปลาให้เธอกิน”
ซูหลิงหว่านมองสายน้ำใสสะอาดและสงบนิ่งเบื้องหน้า ลำคอตีบตันขยับกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ช่องปากที่แห้งผากอยู่แล้วพลันเกิดความกระหายขึ้นมาทันทีอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายลงคอ