เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 ถูกจ้องมองอีกแล้ว
เมื่อซูหลิงหว่านกลับมาถึงบ้าน ขาของเธอก็อ่อนแรงจนแทบเดินไม่ไหว เหนื่อย เหนื่อยเสียจนแทบขาดใจ คนในบ้านไม่อยู่กันหมด ซูหลิงหว่านดื่มน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วไปครึ่งแก้ว พักผ่อนอยู่ตั้งนานกว่าจะค่อยยังชั่ว
หลังจากพักจนหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแล้ว ซูหลิงหว่านก็กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดสำหรับทำงาน สวมรองเท้าบูียางกันน้ำ หิ้วเครื่องในหมูที่ซื้อมากับอุปกรณ์ตั้งแผง แล้วเดินไปที่หลังบ้าน
เธอใช้น้ำจากบ่อในหลังบ้านล้างทำความสะอาดสารพัดอย่าง จู่ ๆ ซูหลิงหว่านก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอลืมซื้อแป้งสาลีขาวมา
เธอขี้เกียจออกไปวิ่งวุ่นอีกรอบแล้ว เมื่อนึกถึงแป้งสาลีขาวที่บ้านเพิ่งซื้อมาเมื่อวาน ซูหลิงหว่านจึงตัดสินใจใช้ของในบ้านไปก่อน ค่อยซื้อมาคืนให้ทีหลังพรุ่งนี้
ระหว่างที่ซูหลิงหว่านกำลังซักล้างอยู่ที่หลังบ้าน ด้านหน้าก็มีคนมา เสียงที่ได้ยินน่าจะเป็นสองแม่ลูกเฟิงหว่าน