กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ความโล่งใจที่เก็บกดมานานเจ็ดปี
คืนวันที่ไปดูหนัง เซิ่งซิงหรานนอนไม่หลับ
ไม่ใช่เพราะหนังสนุก แต่เป็นเพราะในหัวเธอยังวนเวียนอยู่กับคำพูดของเขา ประโยคที่ว่า “บางคนก็บอกไม่ถูกหรอกว่าดีตรงไหน แต่ก็ไม่มีใครมาแทนที่ได้” เธอเคยได้ยินประโยคนี้มาก่อน แต่พอหลุดออกมาจากปากเขา ความรู้สึกกลับต่างออกไป
นึกถึงตอนอยู่ในโรงหนัง เขาช่วยเช็ดเศษป๊อปคอร์นที่มุมปากให้เธออย่างเบามือ ราวกับกลัวเธอจะเจ็บ นึกถึงตอนที่เขากุมมือเธอไว้ในถังป๊อปคอร์นอยู่นานสองนาน เรื่องพวกนี้ ถ้าเป็นเฉินอวี่ทำ เธอคงรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่พอเป็นลู่สิงยวนทำ เธอกลับรู้สึกว่า... มันไม่เหมือนกัน
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไม่เหมือนกันตรงไหน