เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 32 เข้ามาทักทาย
เซิ่งซิงหรานนั่งอยู่ข้างคุณหญิงผู้เฒ่าลู่ ถือแก้วน้ำผลไม้ค่อยๆ จิบไปเรื่อยๆ ความตื่นเต้นจากการขึ้นเวทีบริจาคเงินเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไปแล้ว ตอนนี้เธอแค่รู้สึกหิวนิดหน่อย เพราะตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ เธอเพิ่งกินแซนด์วิชไปแค่ชิ้นเล็กๆ ชิ้นเดียว
คุณหญิงผู้เฒ่าลู่ถูกกลุ่มเพื่อนสาววัยเดียวกันดึงตัวไปคุยด้วย ก่อนไปท่านตบหลังมือเธอเบาๆ "ย่าไปคุยสักแป๊บนะ หนูนั่งรออยู่ตรงนี้ อย่าเดินเพ่นพ่านล่ะ"
เซิ่งซิงหรานพยักหน้า "คุณย่าไปเถอะค่ะ ฉันไม่เป็นไร"
พอคุณหญิงผู้เฒ่าลู่เดินไปแล้ว เซิ่งซิงหรานก็นั่งอยู่บนโซฟาตามลำพัง มองดูผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาในห้องโถง ผู้ชายในชุดสูทเนี้ยบกริบ ผู้หญิงในชุดหรูหราประดับเพชรพลอย ทุกคนต่างประดับรอยยิ้มที่ดูดีมีระดับไว้บนใบหน้า จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนนกกระจอกตัวเล็กๆ ที่หลงเข้ามาในฝูงนกยูง
เธอก้มลงมองชุดกระโปรงสีเหลืองของตัวเอง คุณหญิงผู้เฒ่าลู่ชมว่าสวย เธอก็คิดว่าสวย แต่พอเทียบกับชุดราตรีสั่งตัดของคนรอบข้างแล้ว ก็ยังดูด้อยกว่าอยู่ดี กำลังคิดเพลินๆ จู่ๆ ก็มีแก้วแชมเปญยื่นมาตรงหน้า