กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 397 ความจริงกับปลาใหญ่
เขาอยากยกมือขึ้นกุมหัวที่ปวดตุบ ๆ แต่กุญแจมือล็อกมือทั้งสองข้างของเขาไว้กับราวเตียง
ขยับไม่ได้เลย
ต่อให้ออกแรงจนสุดตัว ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดเลยสักนิด
ฮึ ๆ——
เฉินไห่ปินยิ้มเยาะตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ เลิกคิดจะดิ้นรน แล้วหันความสนใจกลับไปที่ตำรวจหนุ่มสองคนตรงหน้า
“ผมออกไปจริง ๆ หรือเปล่า” เฉินไห่ปินจ้องหลิวอวี่ตาเป็นประกาย
“ไม่มี!” หลิวอวี่ตอบเสียงหนักแน่น ไม่เล่นลิ้นอีกต่อไป
ความเพ้อฝันสุดท้าย พอหลิวอวี่พูดประโยคนี้ออกมา เฉินไห่ปินก็ดับความหวังเล็ก ๆ ในใจจนหมดสิ้น
ใช่สินะ