กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 394 วิปริตกันเหรอ
หน้าตาเย็นชาของชายคนนั้นไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด เพราะอารมณ์ที่พังทลายของเฉินไห่ปิน ราวกับเขากำลังมองหมาข้างถนนตัวหนึ่งที่ขดตัวอยู่ตรงมุม
ในแววตาไม่มีทั้งความเวทนาหรือความเห็นใจเลย
ยิ่งไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือเข้าไปช่วยสักนิด
พวกพ่อค้านี่หลอกยากนะ
“ขอร้องล่ะ ผมตายได้ แต่ลูกยังเล็กขนาดนั้น” พูดพลางเงยหน้าขึ้นทันที แล้วเสริมอีกว่า “เมียผมก็ตายได้ แต่เด็กต้องรอด”
“เมียผมคิดเหมือนผมแน่นอน”
ชายคนนั้นมือจับพวงมาลัย มองไปข้างหน้า หางตาเหลือบไปนิดหนึ่ง ตอนนี้เฉินไห่ปินเสียสติไปหมดแล้ว
“คิดเองให้ดี ๆ ว่าจะอธิบายกับเจ้านายยังไง”