กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 336 สิ่งที่ฉู่สือเวยค้นพบ
เสียงของฉู่สือเวยเหมือนดอกไม้เล็ก ๆ ที่ซุกอยู่ตรงมุมกำแพง พลิ้วไหวเบา ๆ อยู่ในสายลม
แล้วทุกคนก็เริ่มรู้ตัวว่าเธออยู่ตรงนั้น
ใช่ เธอเป็นคนที่ตัวตนจางมากจริง ๆ บางครั้งเธอเองก็คิดแบบนั้น
เสียงของเธอไม่ดัง มีความขี้อายเจืออยู่จาง ๆ
“ตัวอักษรพวกนี้ฉันเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”
เหมือนในห้องเรียนประถม ตอนที่ครูสอนภาษาถามคำถาม แล้วเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ยกมือขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า ครูคะ ข้อนี้หนูอาจจะทำได้
จากนั้นฉู่สือเวยก็ก้าวขึ้นไปช้า ๆ มองกระดาษที่เต็มไปด้วยรูพรุนอย่างละเอียด รูเล็ก ๆ ถี่ ๆ ที่กระจัดกระจายอยู่เหมือนฉีกตัวอักษรที่บิดเบี้ยวพวกนี้ให้ขาด
สุดท้ายฉู่สือเวยก็ยืดตัวขึ้น “อักษรสันสกฤต”
‘อะไรนะ’