กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 261 ห้องนอนของผู้อำนวยการ
ใบหน้าของหลิวอวี่เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ราวกับขูดเอาเศษน้ำแข็งออกมาได้ สายตาเย็นยะเยือก จ้องมองชายวัยกลางคน “ดังนั้น เพื่อให้บ้านเด็กกำพร้าย้ายที่ พวกคุณนี่ไม่เลือกวิธีกันจริง ๆ เลยนะ!”
ชายวัยกลางคนได้ยินแล้ว หน้าแดงก่ำ อับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
ตอนนี้ทุกคนถึงบางอ้อ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้
เหลียงซินมองพ่อค้าที่ไม่มีศีลธรรมอย่างไม่เชื่อสายตา พูดว่า “ที่แท้คุณคิดจะอาศัยโอกาสที่เล่นเกมบ้านเด็กกำพร้า ให้เขาแกล้งทำเป็นผีหลอกงั้นเหรอ”
ทุกคนมองชายวัยกลางคน ตาหยี รู้สึกว่าคนคนนี้ทั้งแปลกหน้าทั้งคุ้นเคย
ธรรมชาติของคน ตรวจสอบไม่ได้