กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 เรื่องแค่ตบทีเดียว
อาจารย์เผิงยื่นมือบอกให้หลิวอวี่ไปทางห้องด้านขวา ซึ่งก็คือห้องที่มีเหอเหย่อยู่พอดี
เหอเหย่นอนล้มอยู่ในห้อง ทนกับความเจ็บปวดมหาศาลที่มาจากท้อง เลือดยังไหลออกมาไม่หยุด พอได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในใจก็จุดประกายความหวังขึ้นมานิดหนึ่ง ขอแค่มีคนเจอตัวเขา เขาก็ยังมีหวังมีชีวิตอยู่ต่อ
‘แต่พอคิดอีกที เอ๊ะ ไม่ถูกนี่นา’
‘ไม่มีทั้งเสียงทะเลาะกัน ไม่มีแม้แต่เสียงต่อสู้กันเลย’
‘คนข้างนอกที่เข้ามาก็อาจจะจบแบบเดียวกับตัวเอง หรือไม่พวกเขาก็เป็นพวกเดียวกัน’