กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ป่าช้าร้าง
ยี่สิบกว่าวันแล้ว กลิ่นคงไม่จางหายไปหรอกนะ
ดวงตาหลิวอวี่ขยับเล็กน้อย แววตาวาบขึ้น เปิดใช้สกิลราชาแห่งกลิ่น
อ๊อก!
กระเพาะหลิวอวี่ปั่นป่วน เขาฝืนทนต่อกลิ่นอันเหลือทนไว้
เดินไปทั่วในห้องพัก มีกลิ่นต่างกันทั้งหมดหกกลิ่น จากนั้นหลิวอวี่ก็หยุดที่เตียงของหยูเหลียง เดินไปที่เตียงชั้นบน ดึงผ้าปูที่นอนขึ้น กลิ่นที่เข้มข้นกว่าก็ลอยมา
นี่แหละคือกลิ่นของหยูเหลียง
หลังจำกลิ่นของหยูเหลียงได้แล้ว หลิวอวี่ก็ค้นที่เตียงของหยูเหลียง ไม่พบอะไรผิดปกติ
ไม่มีกระดาษโน้ตเหลืออยู่เลย ในหนังสือก็ไม่มีบันทึกแปลก ๆ
ไม่เหมือนคนที่กำลังจะหนีออกจากบ้าน แล้วเขาหายไปไหนกันแน่นะ