กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 476 สิบปีผ่านไป ข้าจะปรุงยาให้เจ้าสำเร็จ
“เอี๊ยด...”
เสียงประตูห้องถูกผลักเปิด วันนี้ฟังแล้วแสบหูเป็นพิเศษ
ในห้อง หนุ่มน้อยท่าทางเหมือนบัณฑิตคนนั้นยังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เขาลืมตาเรียวรีขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ามีรอยยิ้ม แสงแดดอ่อนโยนลอดขอบหน้าต่างมาสาดส่องโดนตัว ลมทะเลยามเช้าพัดข้ามพันลี้มาปะทะหน้าเขา
พอได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็ค่อย ๆ พูดขึ้นว่า “มาแล้วเหรอ”
เยว่ไป่ชวนเดินเข้าไปหาเขา “เจ้ากินยาแบ่งวิญญาณไปแล้วเหรอ”
“อืม”