เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 345 ทุกการจากลาล้วนเป็นไปเพื่อการพบกันที่ดีกว่า
เช้าวันรุ่งขึ้น อาเตียวเพิ่งตื่นจากหลับ ตาที่ยังพร่ามัวก็สบเข้ากับดวงตาใสแจ๋วเหมือนดาวของจ้าวเซวียนเอ๋อร์พอดี
แววตาของนางเต็มไปด้วยความผูกพันลึกซึ้ง ราวกับจะดูดเขาเข้าไปทั้งตัว
“อรุณสวัสดิ์ เซวียนเอ๋อร์”
มุมปากอาเตียวยกยิ้มอ่อนโยน เขาหาวออกมาทีหนึ่ง สีหน้ายังง่วงอยู่หน่อยๆ “เหมือนทุกครั้งที่ข้าตื่นขึ้นมา เซวียนเอ๋อร์ก็จะจ้องมองข้าตลอด คราวนี้ดูเพราะอะไรอีกล่ะ”
จ้าวเซวียนเอ๋อร์ได้ยินก็หัวเราะเบาๆ น้ำเสียงแอบซุกซนอยู่หน่อย
“ไม่มีเหตุผลหรอก อยากมองก็มองสิ นี่ เจ้าทึ่ม เมื่อกี้พอข้าตื่นก็คิดเรื่องหนึ่งอยู่ เจ้ารู้สึกไหมว่าเราสองคนโชคดีเป็นพิเศษ”
“ก่อนเจอเจ้า ข้าตามหาพ่อมาสิบปีก็ไม่ได้อะไรเลย แต่พอเจอเจ้า แค่ไม่กี่เดือนข้าก็หาพ่อเจอแล้ว เจ้าคงเป็นดาวนำโชคของข้าจริงๆ ละมัง”