เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 295 รอดตายจากหายนะ ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่สิบวัน
ออกจากจวนเหลียงกงมาแล้ว มู่กวงก็เหมือนสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ โซซัดโซเซหนีออกจากเมืองเหลียงไป
เขาหันไปมองเงาคนห้าคนที่ตามมาติด ๆ กัดฟันแล้ววิ่งมุ่งไปยังภูเขาลูกหนึ่งที่ไม่ไกลนัก
'ข้าตายไม่ได้ ข้ายังตายไม่ได้! อดทนอีกหน่อย ต้องอดทนให้ได้! เซวียนหยวนอู๋จี๋ ไป๋หลี่เยี่ยน! ข้าต้องทำให้พวกเจ้าได้ชดใช้แน่!'
ก้าวเท้าหนักขึ้นเรื่อย ๆ สายตาก็มืดลงทุกที แต่ด้วยความเชื่อในใจนี้ มู่กวงก็ยังฝืนประคองตัวขึ้นมาถึงยอดเขาได้
แต่เขาหยุดได้แค่ตรงนี้ ต่อไปข้างหน้าคือเหวลึกสุดก้นบึ้ง
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ รู้ว่าไป๋หลี่เยี่ยนตามมาทันแล้ว
มองเหวตรงหน้าแวบหนึ่ง มู่กวงก็หันตัวกลับมาแสยะยิ้มให้ไป๋หลี่เยี่ยน
ตอนนี้เขามีกริชปักอยู่บนหน้า รอยยิ้มนั้นจึงดูเหมือนปีศาจร้าย