กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 145 เซวียนเอ๋อร์ เซวียนเอ๋อร์
ไม่นานจ้าวเซวียนเอ๋อร์ก็กลับมา “เจ้าทึ่ม ท่านเหรินไปไหนแล้ว?”
อาเตียวชี้ไปทางปากหุบเขา “เขาคุยกับท่านผู้เฒ่าสามคนนั้นสองสามคำ แล้วก็ไปทางปากหุบเขาแล้ว แม่นางจ้าว เสิ่นหลิงเป็นยังไงบ้าง?”
“ท่านน้าเสิ่นบาดเจ็บหนักมาก แต่ยังไม่ถึงกับอันตรายถึงชีวิต ข้าช่วยประคองอาการไว้ชั่วคราวแล้ว ต่อจากนี้แค่รอเฒ่าผีมาก็พอ แต่ท่านปู่อวี่...”
พอพูดถึงตรงนี้ เสียงของจ้าวเซวียนเอ๋อร์ก็สั่นเครือ น้ำตาคลอขึ้นมา
ชายชราที่คอยดูแลชีวิตประจำวันของนาง เจอหน้าทีไรก็ยิ้มแล้วเรียกนางว่า “คุณหนู” ตอนนี้จากนางไปตลอดกาลแล้ว
แววตาอาเตียวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “เป็นเพราะข้าแท้ ๆ ถ้าข้าแข็งแกร่งกว่านี้อีกหน่อย ท่านปู่อวี่ก็คงไม่เป็นอะไร”
ตั้งแต่เล็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเสียใจจนฝังใจแบบนี้