กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 13 หุบเขาคนเถื่อน รำลึกถึงแม่ผู้แสนดี ก่อนพบเรื่องชวนขวัญผวา
“ฮึบ!”
ริมลำธารสายหนึ่ง อาเตียวมองกองไฟที่ในที่สุดก็ลุกโชนขึ้นตรงหน้า แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
เขาปิดฝากระบอกจุดไฟเบา ๆ ก่อนตะโกนเรียกจ้าวเซวียนเอ๋อร์ที่กำลังตั้งใจเตรียมแทงปลาอยู่ริมแม่น้ำ “คุณหนูจ้าว! ก่อไฟเสร็จแล้ว!”
เสียงตะโกนที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้หญิงสาวสะดุ้งทั้งตัว ไม้ไผ่ปลายแหลมในมือสั่นนิดหนึ่ง ปลาหลายตัวที่เพิ่งว่ายมารวมกันใกล้ ๆ ก็พากันหนีไปคนละทิศละทางทันที
“โธ่!”
นางกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด “เจ้าทึ่ม ตะโกนทำไมกัน? ปลาอยู่แค่นี้แล้วแท้ ๆ ยังถูกเจ้าทำให้หนีไปหมด”
“หา? คุณหนูจ้าว นานขนาดนี้แล้วยังจับปลาไม่ได้อีกหรือ?” อาเตียวถามอย่างแปลกใจ
“พูดง่ายสิ ไม่รู้ว่าปลาแถวนี้กินอะไรถึงโตมาได้ แต่ละตัวเจ้าเล่ห์เหมือนกลายเป็นปีศาจไปแล้ว ถ้าเก่งนักก็ลองจับเองดูสิ ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะจับได้ไหม”
พูดจบ จ้าวเซวียนเอ๋อร์ก็เดินหน้าบึ้งมาหาอาเตียว แล้วยื่นไม้ไผ่ในมือให้