บทที่ 199

บทที่ 199

เธอยองลงข้างพื้นที่โล่ง มองดูอยู่ครึ่งค่อนวันราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่า

จนกระทั่งเสี่ยวอีเดินเตาะแตะเข้ามาด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเอ็นดูคนโง่

"อืม?"

บนฝ่ามือของฮวาโยวมีบุปผาตราตรึงกระโดดขึ้นมาดอกหนึ่ง ซึ่งก็คือเสี่ยวอีที่มีขนาดตัวใหญ่ขึ้นมานิดหน่อย

"ขี้อ้อนจังนะ"

ฮวาโยวจัดการยัดเสี่ยวอีใส่กระเป๋าเสื้ออย่างเป็นธรรมชาติ

ใบสีเขียวของเสี่ยวอีจึงเกาะอยู่ตรงขอบกระเป๋าของฮวาโยวอย่างเชื่อฟัง พร้อมกับชูดอกไม้น่ารักออกมา

เสี่ยวอี : ฉันไม่ได้ขี้อ้อนสักหน่อย ฉันกำลังมองคนโง่ต่างหากล่ะ

ฮวาโยวไม่รู้ว่าเสี่ยวอีคิดว่าเธอนั้นโง่เขลา