บทที่ 192

บทที่ 192

ครอบครัวของฉาอานย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนทรงโบราณแล้ว

ในวินาทีแรกที่ได้เห็นเรือนทรงโบราณ เขาก็รู้สึกว่าเงิน 3,000 เหรียญดาวที่จ่ายไปไม่เสียเปล่าเลยแม้แต่น้อย

เขานึกอยากจะพาครอบครัวอาศัยอยู่ที่นี่ไปจนแก่เฒ่า

ศาลาริมน้ำ ทัศนียภาพอันงดงาม สดชื่นจนถึงขั้วหัวใจ

ฉาอานกับกู้หรานราวกับได้พบความสงบสุขที่ห่างหายไปนาน ณ ที่แห่งนี้

เขากับกู้หรานและนั่งลงที่ศาลาริมน้ำ นั่งมองปลาคาร์ปที่ว่ายน้ำไปมาอย่างเงียบสงบ

สายลมอ่อนพัดผ่านความเย็นสบาย บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสงบสุขของกาลเวลา

"คุณว่าเถ้าแก่น้อยจะยอมใจอ่อนขายให้สักหลังไหมเพราะเห็นแก่หน้าของลั่วลั่ว"

ฉาอานจิบชารสชาติเยี่ยมด้วยความผ่อนคลาย เมื่อสบายใจเกินไปก็อดที่จะเพ้อฝันไม่ได้