บทที่ 187

บทที่ 187

"พวกคุณสองสามีภรรยานี่ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ ยังอุตส่าห์ลากประธานเฉิงมาร่วมวงกินของอร่อยลับหลังคนอื่นอีก ชิ"

แม้ปากจะพูดไปอย่างนั้น แต่อิ่นเจิงก็ไม่พลาดเรื่องการกินเด็ดขาด

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้มารยาท

แต่เป็นเพราะสถานการณ์พระมีน้อยน้ำมีจำกัด แถมยังมีหมาป่าหิวโหยสองตัวจ้องอยู่ ทั้งคู่จึงไม่มีทางเกรงใจแม้แต่น้อย ต่างฝ่ายต่างซัดกันคำโตเลยทีเดียว

"นายเลิกใส่ร้ายป้ายสีพวกเราสักที สิ่งที่ใช้ไม่ได้ที่สุดของฉันคือการไม่ไล่นายนั่นแหละ"

"ให้เงินนายด้วยเอาไหมล่ะ"

ประธานเสิ่นเองก็เป็นคนที่พูดจา (แขวะ) เก่งไม่เบาเหมือนกัน

อิ่นเจิงฟังแล้วถึงกับหัวเราะออกมาอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะแย่งเนื้อทุเรียนสีทองอร่ามที่ประธานเสิ่นหมายตาไว้มาเข้าปาก "ถ้านายกับเหล่าเฉิงซื้อทุเรียนให้ฉันสักลูก ฉันถึงจะยกโทษให้"

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉิงโหยวถูกเรียกว่าเหล่าเฉิง