บทที่ 166

บทที่ 166

ฮวาโยวไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองถึงไม่ถูกพลังจิตลวงตาครอบงำ

แต่เธอมั่นใจว่าตนเองจะไม่ถูกบุปผาตราตรึงโจมตี

ทว่าคนอื่นไม่รู้ด้วยนี่สิ

บุปผาตราตรึงพยายามหาจังหวะจู่โจมซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มันดูเหมือนจะอยากสังหารเถ้าแก่น้อยมากที่สุด

ความจริงข้อนี้ทำให้ทุกคนเผลอรู้สึกโกรธและไม่พอใจขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

ซู่เจี่ยวเจี่ยวโคจรตบะ เตรียมจะใช้วิชาอาคมสายโจมตีที่เพิ่งฝึกฝนมาใหม่ ใช้ใบไม้ที่มีขนาดมหึมาเข้ากดทับดอกไม้ที่รนหาที่ตายนี้ให้แหลก

ทังหว่านจ้องมองฮวาโยวเขม็ง มืออีกข้างดึงอิ่นเหอมาไว้ด้านหลัง นัยน์ตาสีเข้มหรี่แคบลงราวกับถูกกระตุ้นความโกรธ พร้อมจะกางกรงเล็บออกตะปบเจอดอกไม้นี้ให้เละได้ทุกเมื่อ