บทที่ 155

บทที่ 155

เร็วเสียจนเจ้าหน้าที่ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เธอยังทวนซ้ำเพื่อความมั่นใจ "คุณทราบใช่ไหมคะว่าเสี่ยวเหมาแตกต่างจากลูกสุนัขทั่วไปน่ะ?"

ฮวาโยว นั่งอยู่บนเตียง มือเรียวเผลอลูบขนของไจ่ไจ๋อย่างเหม่อลอย "ฉันทราบค่ะ ฉันจะดูแลเสี่ยวเหมาเป็นอย่างดีเอง"

ทางฝั่งเจ้าหน้าที่ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังคงเตือนว่าฮวาโยวจำเป็นต้องมาดำเนินการเรื่องเอกสารที่สำนักงานด้วยตนเองถึงจะมารับเสี่ยวเหมากลับไปได้

หลังจากนัดแนะเวลาเรียบร้อยแล้ว สายก็ถูกตัดลง

ฮวาโยวเงียบไปครู่หนึ่ง ไจ่ไจ๋สัมผัสได้ว่าอารมณ์ของหม่ามี๊แปลกไป จึงยื่นอุ้งเท้าสีชมพูจิ้มลงบนน่องของฮวาโยวเบา ๆ

"หม่ามี๊ไม่เป็นไรค่ะ"

ฮวาโยวลูบหางของไจ่ไจ๋ ก่อนจะอุ้มมันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปหาทังหว่านที่ห้องโถง

เธอบอกเรื่องที่จะไปทำธุระรวมถึงอาการของเสี่ยวเหมาให้ทังหว่านฟัง