บทที่ 122

บทที่ 122

พูดจบ สวี่อวี้ก็เดินเชิดหน้าชูตาจากไป

หมออันหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ "เธอหมายความว่ายังไงน่ะ หาว่าฉันไม่รับผิดชอบงั้นเหรอ!? ฉันเนี่ยนะ..."

หมอคนอื่น ๆ ช่วยกันปลอบเขา "เอาล่ะ ๆ เลิกโมโหได้แล้ว คนแบบเธอน่ะ ไปโกรธด้วยก็มีแต่จะทำให้ตัวเองโมโหตายเปล่า ๆ"

"ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ได้ยินว่าหมอสวี่จะลาออกหรอกเหรอ ทำไมเงียบหายไปซะแล้วล่ะ"

"ใครจะไปรู้..."

เวลาทำงานของแพทย์แผนกพลังจิตค่อนข้างมีความพิเศษเมื่อเทียบกับแพทย์แผนกอื่น บวกกับช่วงนี้สถานการณ์พลังจิตคลั่งเนื่องจากสภาพอากาศมีจำนวนเพิ่มขึ้น แพทย์ทั้งแผนกจึงพากันขยายเวลาเลิกงานออกไป

ใกล้เวลาเลิกงาน สวี่อวี้ถึงค่อยไปตรวจรอบห้องผู้ป่วย

สวี่อวี้สวมรองเท้าส้นสูงราคาหลักหมื่นก้าวเดินอย่างมั่นใจ ยืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ปลายเรียวนิ้วบอบบางยกขึ้นแตะจมูกเบา ๆ กวาดสายตามองนาฬิกาข้อมือราคาแพงระยับ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ถึงได้เคาะประตูแล้วผลอนเข้าห้องไป